Nasza strona wykorzystuje ciasteczka (ang. cookies). Korzystanie ze strony oznacza wyrażenie zgody na ich użycie. Dowiedz się więcej.

logo niemiecki słówka
 
whistle
gwizdać
remaining
pozostały
le canard
kaczor
el ruido
hałas
erwarten
oczekiwać
ai piedi di
u podnóża
posłuchaj
posłuchaj
posłuchaj
posłuchaj
posłuchaj
posłuchaj
NOWY KONKURS
Dodaj materiał do działu ROZRYWKA
i wygraj atrakcyjne nagrody!
DODAJ MATERIAŁ
Teraz i Ty możesz podzielić się z innymi swoją wiedzą z języka obcego!
Ocena:    4.7 / 5
Liczba głosów:    7
 

Wymowa niemiecka - podstawowe reguły i zasady

Wymowa niemiecka jest stosunkowo łatwa dla Polaków. Zapamiętanie kilku podstawowych reguł umożliwia zrozumiałe dla osób niemieckojęzycznych artykułowanie słów czy całych zdań.

Samogłoski

W języku niemieckim samogłoski mogą być krótkie lub długie:

-
(der) Mann [man] (mężczyzna) - (der) Aal [a:l] (węgorz),
- zusammen [tsuzamən] (razem) - (der) Mut [mu:t] (odwaga).

Język niemiecki posiada kilka samogłosek, które nie istnieją w języku polskim. Poniżej przedstawiono jedynie te samogłoski, których wymowa w mniejszym lub większym stopniu różni się od wymowy samogłosek polskich:

[ɪ]: wymawia się podobnie jak polskie y, ale wargi są mniej napięte, a język układamy nieco wyżej względem podniebienia, np. (die) Mitte [mɪtə] (środek);

[y]: język układamy jak do wymowy samogłoski i, a wargi zaokrąglamy jak przy wymowie samogłoski u, np. (die) Tür [ty:r] (drzwi); samogłoska ta najczęściej jest zapisywana przy użyciu litery ü (u umlaut); w wyrazach rodzimie niemieckich [y] jest zazwyczaj długie;

[ʏ]: język układamy jak do wymowy samogłoski [ɪ], ale wargi muszą być bardziej zaokrąglone, np. (das) Glück [glʏk] (szczęście); do zapisu tej samogłoski również służy litera ü;

[ø]: język układamy jak do wymowy e zamkniętego (kąciki ust bardziej oddalone od siebie niż przy wymowie polskiego e), a wargi silnie zaokrąglamy, np. (der) König [kø:niç] (król); samogłoskę tę zapisujemy przy użyciu litery ö (o umlaut);

[oe]: język układamy jak do wymowy samogłoski e, a wargi zaokrąglamy jak przy wymowie samogłoski o, np. (die) Hölle [hoelə] (piekło); samogłoska ta również jest zapisywana przy użyciu litery ö.


Oprócz liter
ö i ü istnieje w niemieckim także litera ä (a umlaut), np. wählen [væ:lən] (wybierać). W wymowie głoska ta jest zbliżona do wymowy polskiego e.

Należy pamiętać, że poniższe grupy dwóch samogłosek czytamy następująco:

ei, ai jako aj [ai̯], np. meinen [mai̯nən] (sądzić), (der) Main [mai̯n] (rzeka Men);

äu, eu jako oj [ɔi̯], np. (der) Räuber [rɔi̯bɐ] (rozbójnik), beugen [bɔi̯gən] (zginać);

ie jako i lub y [i / ɪ], np. verlieren [fɛrli:rən] (przegrywać), (das) Viertel [fɪrtəl] (ćwiartka).

Grupa
-er na końcu wyrazów redukuje się w wymowie do jednej głoski, zbliżonej do polskiego a, np. (der) Lehrer [le:rɐ] (nauczyciel).

Głoska
h występująca po samogłosce jest zasadniczo niema, ale poprzedzająca ją samogłoska wymawiana jest jako głoska długa, np. (die) Lehrerin [le:rɛrin] (nauczycielka). H występujące na początku słowa jest wymawiane, np. (der) Hahn [hɑ:n] (kogut).


Spółgłoski

Spółgłoski w jezyku niemieckim wymawiane są analogicznie jak w języku polskim. Wyjątki od tej reguły to:

c: czytane jako k przed samogłoskami a, o oraz u, a także przed spółgłoskami, np. (das) Café [kafe] (kawiarnia), (die) Creme [kræ:m] (krem);

ck: czytane jako k, np. (die) Decke [dɛkə] (kołdra);

ch oraz g: czytane podobnie jak polskie ś po samogłoskach ä, e, i, ö, ü - np. ich [iç] (ja); po dyftongach ei, eu, äu - np. (die) Eiche [ai̯çə] (dąb); po spółgłoskach r, l, m, n - np. (die) Milch [milç] (mleko); w końcówkach -ig - np. lebendig [lebɛndiç] (żywy); w przyrostku zdrabniającym -chen - np. (das) Mädchen [mædçən] (dziewczynka); w wyrazach pochodzących z obcych języków - np. (die) Chemie [çemi:] (chemia);

s: czytane jako sz przed p oraz t na początku wyrazów rodzimie niemieckich, np. (der) Spiel [ʃpi:l] (gra, zabawa); s: czytane jako z przed samogłoską lub między dwoma samogłoskami, np. (die) Socke [zɔkə] (skarpeta), (der) Riese [ri:zə] (olbrzym);

grupa spółgłosek
sch: czytana jako sz, np. (die) Schule [ʃulə] (szkoła);

grupa spółgłosek
ss: czytana jako s, np. müssen [mysən] (musieć);

t: czytane jako c przed samogłoską w wyrazach obcego pochodzenia, np. (die) Nation [natsi̯o:n] (naród);

grupa spółgłosek
tsch: czytana jako cz, np. deutsch [dɔi̯tʃ] (niemiecki);

v: czytane jako f na początku wyrazów rodzimie niemieckich, np. (das) Verbot [fɛrbo:t] (zakaz);

z: czytane jako c, np. (das) Ziel [ci:l] (cel).

Literę
ß wymawiamy jako s, np. (das) Maß [mɑ:s] (miara).



Tagi: , , , , ,

Zaproponuj zmianę
REKLAMA

REKLAMA




do góry

Copyright 2014 © slowka.pl Serwis należy do wydawnictwa Edgard jezykiobce.pl logo
Webdesign: TonikStudio.pl